Od paru dni trwa protest rodziców dzieci niepełnosprawnych w Sejmie. Rodzice chcą protestować aż do skutku, tj. do uzyskania warunków finansowych umożliwiających im w miarę godne życie. I okazuje się, że „okupacja” sejmu podziałała na premiera skuteczniej, niż regularne od paru lat spotkania z rządem i demonstracje pod kancelarią premiera. Premier Tusk najpierw odmawiał spotkania w sejmie, w końcu jednak podjął pilne działania, choć nie wystarczające dla protestujących. Tym samym potwierdził, że silna presja jest skutecznym instrumentem realizacji postulatów społecznych. Premier ugiął się w sprawie ACTA, uległ też matkom I kwartału. Teraz czas na rodziny z niepełnosprawnością.

REKLAMA
Protest rodziców dzieci niepełnosprawnych ma szczególny wymiar, bowiem ta grupa społeczna jest wyjątkowo okrutnie dotknięta przez los. Codziennie, przez 24 godziny na dobę zmaga się z niepełnosprawnością swoich dzieci, czasami w stopniu niewyobrażalnym, przy jednoczesnym minimalnym wsparciu ze strony państwa. Dziadowskie zasiłki nie pozwalają, ani na godne życie, ani na niezbędne terapie czy rehabilitację.
Dlatego, to co szczególnie bulwersuje w debacie publicznej, to mniej lub bardziej perfidne próby dyskredytowania rodziców, ich intencji i form działania, które padają najczęściej z ust polityków i polityczek partii rządzących, w tym samego premiera.
Premier w rozmowie z matkami cały czas obciążał je odpowiedzialnością za to, że będzie musiał komuś zabrać, aby im dać. Taką retorykę uważam za głęboko niemoralną, premier nie może przerzucać na protestujących obowiązku wskazania źródeł finansowania. To rząd rządzi, a więc musi tak gospodarować pieniędzmi, by potrzebujący otrzymywali niezbędne wsparcie. Nota bene natychmiast przypomniano premierowi marnotrawienie pieniędzy publicznych na różne wątpliwe cele. Ale perfidia premiera polega na tym, że w ten sposób próbuje napuszczać na siebie grupy o rozmaitych potrzebach. Najwyraźniej chce w społeczeństwie wzbudzić niechęć do protestujących jakoby nadmiernie roszczeniowych rodziców. Taki przekaz do społeczeństwa jest wyjątkowo niegodziwy, biorąc pod uwagę ich szczególnie trudną sytuację.
Ponadto słyszymy obłudne głosy różnych „zatroskanych”, którzy oburzają się na rodziców, że narażają swoje dzieci na złe warunki w sejmie. Wiadomo, sejm nie jest przystosowany do tego typu gości. Ale trzeba powiedzieć otwarcie, tym dzieciom parę dni i nocy w sejmie mniej zaszkodzi niż dalsza zwłoka we wdrażaniu niezbędnych zmian systemowych w polityce socjalnej państwa.
Oskarżenia, że rodzice, którzy przez 24 godziny na dobę opiekują się swoimi przebywającymi w sejmie dziećmi, narażają je na jakieś zagrożenia, są po prostu niegodziwe. Nieraz rozmawiałam z protestującymi i nie uważam, że robią dzieciom krzywdę. Szczególnie dziwi wypowiedź Henryki Krzywonos, która nie będąc tutaj, oskarża rodziców o działanie na szkodę dzieci. Z wielką przykrością muszę stwierdzić, że Jej wypowiedź jest wyraźnie motywowana względami politycznymi, a nie szacunkiem do ich decyzji czy dbałością o te rodziny.
Wprowadzenie uzawodowienia opieki nad niepełnosprawnymi byłoby istotną zmianą systemową. Trzeba wreszcie przyznać, że opiekunowie osób niepełnosprawnych przysparzają państwu oszczędności, bo gdyby dzieci przebywały w ośrodkach zamkniętych, na każde dziecko miesięcznie państwo wydałoby ponad 3 tysiące złotych.
W podejściu do rodzin żyjących z niepełnosprawnością potrzebna jest empatia i solidarność. Nie łaska, czy ochłapy. Pamiętajmy, oni mają pełne prawo do wyegzekwowania od państwa godnych warunków życia, zarówno w świetle konstytucji RP, jak i w świetle konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, która niedawno została przez Polskę ratyfikowana.
Czas na działanie, Panie Premierze, czas gadania już się skończył.