Co robić z uczuciami? Co robić z sercem? Co z emocjami? Dziecko zamknięte w samochodzie umarło. Dziecko zabite na drodze. Dziecko porzucone...
Dziecko bite. Dziecko zabite przez rodziców. Zabite przez matkę. Gwałcone przez ojca. Konkubina matki. Opiekuna. Dziecko samotne. Dzieci katowane. Upokarzane. Głodne. Dzieci bezradne. Niechciane. Dzieci chore. Nie można z tym żyć. Nie można zapomnieć. Ani na chwilę. Co myślały, co czuły? Jak były przerażone. Czy się ratowały?
Wyobraźnia zabija. Nie można sobie poradzić. Przerażenie paraliżuje. Przekracza pojemność mózgu, serca, granice wytrzymałości organizmu. Bezradność i samotność wśród ludzi. Wśród dorosłych. Bezmyślnych, okrutnych, złych, głupich, zajętych sobą, samolubnych. Nie można uwierzyć. Chce się wyć. Do szaleństwa. Jak zapomnieć? Staroświecko pęka serce. Tylko płacz przynosi ulgę.
Dziennik Krystyny Jandy Facebook Krystyny Jandy Twitter Fundacji Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury Tytuł i lead artykułu pochodzą od redakcji
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!