Po niedzielnym zwycięstwie Francois Hollanda w wyborach prezydenckich we Francji, nagłówki tabloidów i poważnych gazet oraz witryn internetowych, krzyczą jednym głosem:” Czy Francuzi zaakceptują ROZWÓDKĘ?!”. Była modelka z nagimi zdjęciami w portfolio -Carla Bruni, a jest rozwódka Trierweiler.
Przy czym, o ile ta pierwsza dokonała swoistego „aktu nawrócenia na patriarchat”, rezygnując z fantastycznie zainicjowanej kariery muzyczno-tekściarskiej, życia towarzyskiego i związków z lewicą, by odziana nobliwe sukienusie, drobić kroczku za swym mężem kabotynem, druga już na „dzień dobry” zapowiedziała, że jeśli chodzi o jej życie - wszystko zostanie jak jest. A jak jest? A kogo to obchodzi? Ważne, że ROZWÓDKA. Podwójna! W bębny dulszczyzny zgodnie uderzają „Pudelek” i ambitny serwis Lisa „ Na temat”.” Wyborcza” i „ Fakt”. Okazuje się, że „Dulska Band” to niespotykanie spotykanie ekumeniczny skład. Dlaczego prawie nikt nie pyta jaką rolę może odegrać u boku nowego prezydenta Francji kobieta, która od lat należy tam do czołówki dziennikarek politycznych, mogąca się poszczycić doskonałym wykształceniem i przenikliwym umysłem? Dlaczego w przypadku żony ustępującego prezydenta, tak mało mówi się o jej świetnych, poetyckich tekstach i planach powrotu do nagrywania płyt, tylko ciągle i do znudzenia o erotycznych podbojach i rezygnacji z noszenia wysokich obcasów ?
Dla mnie Carla Bruni była w latach 90. jedną z fascynujących muz wpisujących się w najpiękniejszą tradycję Kiki de Montparnasse. Stracili dla niej głowę Mike Jagger, Eric Clapton i wielu innych wspaniałych mężczyzn. Była kimś daleko więcej niż top modelką w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Valerie Trierweiler, z kolei, jest wzorem przenikliwej dziennikarki potrafiącej wypunktować rozmówcę, ani przez chwilę nic nie tracąc ze swego wdzięku i powściągliwej elegancji. Piszę to oczywiście dla tego, że sama rozwiodłam się aż 4 razy i niektórzy, zwłaszcza ci, co mnie w ogóle nie znają, strasznie się tym ekscytują, na każdym kroku przedstawiając mnie jako demona seksu, kobietę podejrzanej konduity, niemal upadłą. Pozwalają sobie na niewybredne żarciki i wścibskie pytania. I jakoś tak mnie naszło, że dziś się do nich en bloc ustosunkuję: Wychodziłam za mąż wierząc, że się uda, a gdy się nie udawało, szłam dalej swoją drogą. Nie musiałam nikogo okłamywać, zdradzać, być z nim tylko z wygody i dla pieniędzy, albo prestiżu, prowadzić podwójnego życia i latami „mieć za złe”, dopisując kolejne wątki do życiowej roli - OFIARY. Zamiast tego szłam swoją drogą. Uczyłam się, pracowałam, pisałam, nagrywałam programy, popełniałam błędy, płakałam, śmiałam się, podróżowałam, czytałam, miewałam kochanków na dłużej i kochanków na krócej, spędzałam z córką szalone wakacje pod namiotem, organizowałam przyjęcia dla przyjaciół, manifestowałam na Manifach, urządzałam domy, przeprowadzałam wywiady, słowem-żyłam. Raz sama, raz z kimś. I nie pozwolę, by określała mnie dziewiętnastowieczna etykietka ROZWÓDKI. Przemawia przeze mnie także zawodowa solidarność z nową francuską Pierwszą Damą. Bo jest jedną z dziennikarek, które podziwiam. Wiele się nauczyłam oglądając jej wywiady z politykami i nie raz myślałam: „ Cholera, Trierweiler sama wychowuje 3 dzieci i daje radę pracować w mediach, a ja mam tylko jedno i wymiękam?”. Wiem, że nie zagłuszę powitalnego koncertu „ Dulska Band!” dla nowej francuskiej prezydentowej, ale też nie mam zamiaru siedzieć jak mysz pod miotłą w pozycji: „ Rączki w małdrzyk, buzia w ciup!”. I wiecie co? Jeśli znów kogoś pokocham, to wyjdę za niego za mąż. A gdy przestanę kochać, być może się rozwiodę. Albo nie wyjdę za mąż, tylko będę zmieniać kochanków jak rękawiczki. Albo oszaleję na punkcie jednego mężczyzny i będę z nim żyła bez ślubu. Chyba, że mi się spodoba życie w celibacie, lub związku platonicznym. Jestem czymś więcej niż tylko swoim życiem erotycznym. Podobnie jak Pierwsza Dama Francji Valerie Trierweiler, której życzę wszystkiego najlepszego na nowym etapie życia. Amen.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!