Mogłeś bawić na salonach, degustować kawior a karmisz się chlebem z pasztetem

Zapewne już wiesz o kogo chodzi. A chodzi o naszą partyjną plutokrację, czyli o naszych polityków. Tak, tak to na polityków, na kwiat naszej władzy najbardziej narzekamy i wiecznie lamentujemy. Ciągle mamy za złe, że wybrańcy nas zawodzą, nie spełniają wyborczych obietnic, kłamią i oszukują.

Drogi rodaku odczep się od polityków

Nie jestem obrońcą polityków, nie jestem ich wielbicielem i gloryfikatorem. Nie jestem również ich przeciwnikiem, oponentem czy adwersarzem. Widzę w tym środowisku cały repertuar osobowości.

Widzę niekiedy prawdziwych idealistów, doktorów Judymów, utopistów i Don Kiszotów. Spoglądając na innych widzę czasami mędrców, erudytów a nawet encyklopedystów. Czasami widzę ludzi prawych, kryształowych i przyzwoitych a spoglądając na innych widzę egocentryków, narcyzów a nawet przebierańców i arlekinów.

Tak naprawdę to w klasie politycznej widzę lustrzane odbicie narodu. Widzę przekrój całego społeczeństwa. W tych proporcjach widzę lęki i usterki obywateli a niekiedy walory i prawdziwe cnoty ludzkie. W klasie politycznej taj jak w całym przekroju społeczeństwa jest wszystko. Są tam triumfatorzy, czempioni i zdobywcy. Zdarzają się tam również przegrani i skompromitowani.

Dlatego drogi rodaku – nie narzekaj na polityków, nie obarczaj innych swoimi niepowodzeniami. Nie jęcz i nie biadol. Jeśli żyjesz na ziemskim padole kilkadziesiąt lat to na pewno masz to na co zasłużyłeś. Jesteś w swoim życiu tu gdzie jesteś. Jesteś w tym miejscu bo na to zasłużyłeś.

Jeśli od lat przegrywasz i notujesz porażki to znaczy, że nie wyciągasz z nich właściwych wniosków. Nie uczysz się na porażkach, nie edukujesz się na własnych błędach a w końcu nie rozwijasz. To nie minister finansów jest winien twoich długów. Nie minister zdrowia odpowiada za twoje nadciśnienie i wysoki cholesterol. To nie minister kultury spowodował, że od 30 lat z żoną nie byłeś w teatrze.

Tak naprawdę to odpowiadasz sam przed sobą. Odpowiadasz za to, że pewnych rzeczy nie przewidywałeś i nie planowałeś ich w życiu. Przecież gdybyś chciał to mogłeś być na salonach i pić szlachetnego benedyktyńskiego Don Perignona a nie karmić się chlebem z pasztetem.

Gdybyś chciał mógłbyś być fit a nie zgnuśniałym matuzalemem siedzącym przed szklanym ekranem . Gdybyś chciał to dyskutował byś teraz o wielkich ideach a nie trwonił czas na małostkowe plotki. Mógłbyś bardziej żyć swoimi pasjami i marzeniami a żyjesz własnymi usterkami i niedoróbkami widzianymi w innych ludziach.

Gdybyś pragnął to mógłbyś włożyć siłę i serce by ludzi motywować i inspirować a tak to jesteś katem, siepaczem i ciemiężycielem. Mógłbyś częściej brać odpowiedzialność za swoje niepowodzenia a nie obarczać innych winą za swoje porażki. Mógłbyś być kimś kim zechcesz a tak to jesteś tylko tym kim inni chcą żebyś ty był.

Gdybyś bardzo pragnął to czynił byś ze swojego życia majstersztyk i arcydzieło a tak to masz wieczną obsuwę, bicz boży i Waterloo.

Drogi rodaku, gdy spojrzysz na polityczny panteon na szklanym ekranie to spójrz na to z innej perspektywy. Postaraj się w swoim wybrańcu dostrzec swoje zalety i wady. Znajdziesz tam swoich prominentów i mężów stanu którzy są podobni do ciebie. I przestań narzekać, bo tak naprawdę nie byłeś świadomy, że od lat narzekasz sam na siebie i na swoje życiowe wybory.

Zmieniając siebie zmienisz również obraz własnego świata i obraz politycznego establishmentu. Masz moc sprawczą by kreować własne życie. I pamiętaj zawsze masz wybór by sięgnąć po kawior.