ŻWAWY WÓŁ

Osobiście nie mam wielkiego nabożeństwa do T1 czy T2, nie do końca rozumiem modę na kupowanie zrekonstruowanych modeli Samba za cenę nowego Porsche, w końcu takim Volkswagenem można co najwyżej ścigać się z pchaną przez lodowiec moreną. T3, zwłaszcza potworki robione kiedyś przez Oettingera, albo wersje czteronapędowe, to już inna rozmowa i bliżej mojego temperamentu. Późniejsze modele odruchowo traktuję bardziej utylitarnie, nie czuję do nich ani cienia sentymentu.

Przyznaję, że prezentowane podczas ostatniego salonu samochodowego we Frankfurcie malowanie Transportera T6 w stylu retro zadziałało na mnie pozytywnie. I dokładnie takim wozem, biało-czerwonym i z fikuśnymi kołami o chromowanej tarczy na środku, udało mi się pojeździć podczas pierwszego dużego ataku zimy w tym sezonie. I okazało się, że to kolejny Volkswagen, którym mogę jeździć bez cierpienia. Lepszy aniżeli zwyczajny Passat. Dowód na to, że w wielkich koncernach nierzadko najlepsi, najbardziej pomysłowi inżynierowie pracują w działach samochodów użytkowych, a nie osobowych.

Pojeździwszy w zmiennych warunkach pogodowych 204-konnym retrovanem z napędem na cztery koła jestem skłonny przyznać, że w porównaniu do niego większość dużych SUV-ów wypada blado. Gorzej jeźdżą, brakuje im pojemności nadwozia i praktyczności konstrukcji, wyglądają bardziej plutokratycznie. Problemem jest tylko wizerunek, bo choć VW T6 może z powodzeniem pościgać się z niejednym samochodem osobowym, to nadal wygląda z pozoru jak samochodowy wół roboczy, juczne zwierzę, transportujące towar z punktu A do punktu B.

Mnie to zupełnie nie przeszkadza. Sztuczny prestiż, oferowany przez nadęte fałszywą dumą SUV-y o zwinności barek rzecznych, w ogóle mnie nie pociąga. Mnie wystarczy taki... żwawy wół.