MŁODZIEŻOWY WSTYD

Do niedawna Toyota i Honda miały w Europie problem z przeciętnym wiekiem swych klientów: starzeli się oni na potęgę, a to zawsze źle wróży na przyszłość. Obydwie japońskie marki zaczęły więc z impetem tworzyć nowe modele, bardziej dopasowane do gustów młodszych ludzi. Plan działa, bo średni wiek nabywców spada.

Najnowsza Toyota Aygo nie tylko toruje drogę ofensywie modelowej marki (w której przy modelu GT86 nie wykorzystano szansy do końca…), ale w dodatku wygląda tak, że jej stylizacja i wizerunek nie rażą nawet młodzieży, która żyje w świecie najmodniejszych butów, rowerów i deskorolek. Jest w niej coś świeżego, zabawnego, co nie do końca licuje z ponurym wizerunkiem Toyot, którymi zmuszeni są jeździć pracownicy korporacji, a którym wybór samochodu narzucił fleet manager.

Dzięki dodatkowo płatnym opcjom można auto wyposażyć w nawigację, system audio (który potrafi wyświetlić SMS-y), kamerę cofania, klimatyzację automatyczną i inne atrybuty znacznie droższych małych samochodów premium. Malutki 1-litrowy silnik, produkowany w zakładach Toyota Motor Manufacturing w Wałbrzychu (!), nie tylko brzmi zadziornie, ale mocno ciągnie auto, rozpędzając je bez wielkiego wysiłku do prędkości pozwalających na spokojne podróżowanie po polskiej autostradzie.

Zmiana biegów, praca pedału sprzęgła, widoczność z kabiny i naturalność reakcji układu kierowniczego to wielkie zalety Aygo. Zawieszenie nie potrzebuje ESP, by pracowało poprawnie, i samochodzik w seriach zakrętów zachowuje się jak znacznie droższe sportowe hatchbacki. Dawno się tak świetnie nie bawiłem w samochodzie w tym przedziale cenowym. Nie tylko jeździ tak, że nikt nie musi się go wstydzić na drodze, fantastycznie też wygląda, trochę jak najmodniejsze buty do biegania albo jakiś przedmiot do uprawiania popularnego sportu. Najważniejsze, że żadne udzielające się w mediach społecznościowych nastolatki nie będą wstydzić się rodziców, którzy pokażą się na uliczkach dzielnicy w nowej Aygo. Według mnie to najlepsza aktualnie produkowana Toyota.