Okra Nie Taka Okropna

W tym samym czasie kiedy Mohja zdobywała dobre oceny u Karmelitanek, młody Gabriel uczył się od ojca fachu złotnika, bawiąc się palnikami i chlorem oraz różnymi foremkami do bransoletek, pierścionków i naszyjników. Jego ojciec Meletius widział w nim dużo energii i potencjału więc, żeby nie zmarnować jego manualnych talentów oddal Gabriela w ręce najlepszego dentysty w Latakii aby „wytrenował” mojego dziadka również na dentystę!

Gabriel wcześnie stracił matkę, ale Meletius szybko znalazł drugą żonę (nosiła nawet to samo imię, co pierwsza – Ramza), gdyż zajęty swoją pracą, potrzebował kogoś kto wychowa mu dzieci (poza moim dziadkiem, jeszcze młodszych Habiba i Mari). Ale Ramza urodziła swoje dwie córeczki, Jole i Alicję, które stały się jej oczkiem w głowie i marnie zastępowała dzieciom Meletiusa matkę. Jej największym zmartwieniem był jednak majątek Meletiusa. Nie chciała, żeby mąż go roztrwonił na przyszłe synowe, więc knuła w najlepsze, aby znaleźć żony dla synów męża. Gabriel – pełen życia i energii – młody mężczyzna czuł po nocach potrzebę obecności kobiety. Po drugiej stronie ulicy mieszkała piękna wdowa. Jej czarujacy smutek i tajemnicze milczenie pociągały młodego Gabriela, który szybko zakochał się w starszej o 15 lat sąsiadce. Kiedy Meletius się o tym dowiedział, wpadł we wściekłość, doszło do rękoczynów i tym samym wybił Gabrielowi z głowy ponętną wdowę. Następnie poinformował go, że sam znajdzie mu młodą narzeczoną, a on niech się skupi na nauce i pracy. Ramza wyczuła wściekłość pasierba i, korzystając z okazji, podsunęła mu pod nos swoją siostrę. W ten sposób miała pewność, iż pieniądze męża pozostaną pod jej kontrolą. Gabriel był niechętny, bo szwagierka ojca okazała się znacznie brzydsza od pięknej, bogatej wdowy, ale jego pragnienie posiadania żony, w połączeniu ze sprytem macochy niestrudzenie podsuwającej swą siostrę dzień i noc – w końcu wzięły górę. Ramza chciała przypieczętować te ciche swaty więc kupiła Gabrielowi skromną biżuterię, żeby ofiarował przyszłej narzeczonej. Siostrze obiecała pokaźniejsze dary, kiedy zdoła przekonać Meletiusa o słuszności takich zaręczyn. Siostra Ramzy – jak to uradowana młoda kobieta – chciała się dzielić swoim szczęściem, przy najbliższej okazji pochwaliła się pierścionkiem przyjaciółce, która długo nie czekała i obwieściła swojej rodzinie radosną nowinę. I tak po paru dniach Meletius zaczął otrzymywać gratulacje z okazji zaręczyn najstarszego syna. Oprócz uczucia głębokiego zmieszania szybko pojawiło się uczucie gniewu i furii: „Chcesz mi z syna szwagra zrobić, ty zła kobieto???!!!” – ryk Meletiusa słychać było w najbliższych dwóch domostwach. Zaręczyny zostały zerwane. Meletius, tym razem sam zabrał się za poszukiwania synowej i wtedy pojawiła się Hanna. Meletius i Hanna dogadali się radośnie w sprawie małżeństwa swoich dzieci. I nawet wybrali odpowiedni termin ślubu, ponieważ Gabriel już nie chciał dłużej czekać, zrezygnował z zaręczyn uznając, że są zbędne. Termin wybrano, na trzecią niedzielę lutego 1942 roku. Mohja przyjechała z siostrami do domu zobaczyła gotową suknię ślubną i nie mogła uwierzyć! Płacz, krzyk nie pomogły – matka kazała ją ubrać. Mohje rwała sobie włosy z głowy w drodze do kościoła, gdzie czekał już Pan Młody wraz z ojcem i resztą rodziny. Echo niosło wrzask po całym kościele, łzy leciały aż pop usiadł zrezygnowany i oświadczył, że tak ślubu udzielić nie może. Wtedy do akcji wkroczył Meletius. Stłukł piersiówkę i nastraszył Mohje, że jak nie powie „tak”, to on się potnie szkłem i zabije!!! Tymczasem Gabriel przyglądał się przyszłej żonie i musiał przyznać, że bardzo ładna z niej dziewczyna, niemniej trochę już był znużony tym jej opieraniem się: „W końcu każda kobieta kiedyś musi wyjść za mąż! Co jej tak nie odpowiada?” – myślał w pośpiechu.W końcu Meletius wśród szlochów usłyszał „tak” i radosnym krzykiem powiadomił o tym cały kościół. Pop nie kazał sobie tego dwa razy powtarzać. Szybko pobłogosławił związek i odetchnął z ulgą, że zaraz sobie pójdą.

No i faktycznie. Babcię spakowali i pojechała z mężem w podróż poślubną do sąsiedniego Libanu. Podróż miała trwać tydzień, ale musieli opuścić hotel po trzech dniach, gdyż Mohje dostała krwotoku. Wrócili do Latakii. Tu Mohje unikała męża i chociaż okazało się, że jest w ciąży i tak nie zamieszkała z nim aż do porodu pierworodnego Meletiusa. Imię pierworodnego musiało być - po ojcu Gabriela. Drugim synem był mój tata – Stalin. Tak, tak nie ma tu pomyłek i literówek. Miał być Józef, po bracie Mohjy, ale Gabriel po kielichu i imprezie na cześć drugiego syna, w duchu bolszewickiej rewolucji, natchniony marzeniami mrzonkami o równości i sprawiedliwości, pojechał do urzędu i zapisał - Stalin! A Stalin to nasz tata..

A powiew orientu dziś zamykamy przepyszną okrą.

Składniki: 2 kg okry 80 dkg mięsa cielęcego (można zastąpić indyczym) 6 dojrzałych pomidorów (najlepsze malinowe) główka czosnku papryka czerwona pasta paprykowa ze słoiczka olej do smażenia

oraz przyprawy: 2 łyżki stołowe suszonej kolendry laska cynamonu pestka kardamonu pół łyżeczki szafranu

Sposób przygotowania: Okrę umyć i osuszyć papierowym ręcznikiem. Usunąć ogonek, a końcówki elegancko zostawić w kształcie stożka. Dodać szafranu posolić i usmażyć na oleju aż się zarumieni, odsączyć nadmiar tłuszczu na ręczniku papierowym.

Mięso pokroić w kostkę. Posolić. Na rozgrzany tłuszcz wrzucić suszoną kolendrę oraz przeciśnięte przez praskę ząbki czosnku. Smażyć przez 2 minuty stale mieszając. Dodać pastę paprykową i chwilę podsmażyć, a następnie dodać mięso. Podsmażyć chwilę, wrzucić laskę cynamonu i pestkę kardamonu. Zmniejszyć ogień i smażyć przez 20 minut.

Usmażoną wcześniej okrę wraz z mięsem wrzucić do garnka i dodać pokrojoną w kostkę paprykę. Dolać szklankę wody i gotować przez 1 godzinę. Dodać posiekane pomidory i dusić jeszcze 20 minut na wolnym ogniu.

Podawać z ryżem wymieszanym z makaronem.