Nie potrzebujemy bojowników!

Mógłbym zacząć od wyrazów podziwu dla bohaterskiej postawy Władysława Frasyniuka, ale przypominanie zasług w kontekście lekceważenia organów ścigania czyni sprawę jeszcze gorszą. Bo czy można obywatelowi nie stawiać się na wezwanie prokuratury, bo jest odznaczonym (słusznie) za zasługi bohaterem? To raczej niezręczny argument. Traktując zatem Frasyniuka wyłącznie jak zwykłego Kowalskiego zapytałbym o granice obywatelskiego nieposłuszeństwa. Przecież jawne ignorowanie wymiaru sprawiedliwości to kpina z państwa. Jakkolwiek krytycznie nie postrzegalibyśmy majstrowania PiS przy sądach i prokuraturze, to przecież Polska nie jest państwem, które chcielibyśmy lekceważyć, które należałoby lekceważyć. Jeśli mamy zastrzeżenia co do legalności stosowanych przez władzę procedur, to należy z tym walczyć w ramach prawa, a nie przeciw niemu.

Zdaję sobie sprawę, jak groteskowe wydaje się, by nic nieznaczący facet (ja) udzielał wskazówek uznanemu i szanowanemu bojownikowi Władysławowi Frasyniukowi. Jednak jest on także moim bohaterem, i czuję, że jego publiczna działalność dotyczy spraw także dla mnie ważnych. Pełen zatem głębokiego szacunku pozwalam sobie zaapelować, by nie popychał społecznego oporu w kierunku anarchii. To nie czas okupacji, a demokracji – choćby realizowanej wadliwie. W walce o standardy państwa prawa nie przyda się wiele lekceważenie organów ścigania. Będąc autorytetem i liderem (choćby opinii, a nie realnego ruchu politycznego) trzeba uwzględniać rolę przykładu, jaki się daje. Czy zatem protestujący przeciw rządom PiS mają demonstrować nielegalnie, ignorować policję, prokuraturę, a ostatecznie i wyroki sądów? Czy mają ignorować państwo walcząc o standardy przestrzegania w nim prawa?