Ocalić od zapomnienia

Liczy się wielkość, liczy się krzykliwość, liczy się to, żeby być zauważonym. Uogólniam? Oczywiście, ale robię to specjalnie. W gąszczu kolorowych, wrzeszczących plam znajdą się świetne kampanie modowe, plakaty teatralne, ciekawe witryny kawiarni i knajp. Problem w tym, że w miejskim przekazie brakuje umiaru. Często słyszę argument - ... takie prawa rynku, nie można pozwolić sobie na to, aby nie być zauważonym... Z innych ust padają słowa - ... że nareszcie miasta są kolorowe. No właśnie nareszcie. Tylko co to znaczy ? Nie znam naocznie Warszawy lat 60-tych i 70-tych, bo nie bylo mnie wtedy jeszcze na świecie. Ale czy centrum mojego miasta było szarą pozbawioną koloru przestrzenią, w której nikt nie chciał nic zareklamować??

Odpowiedź na to pytanie znalazłem dzięki Ilonie Karwińskiej i Davidowi Hillowi, których poznałem w Soho Factory - ważnym miejscu na kulturalnej mapie stolicy. W przestrzeniach pomiędzy ulicami Mińską i Żupniczą, polsko brytyjska para stworzyła unikatowy projekt - Muzeum Neonu. Miejsce tak magiczne, że wchodząc trudno jest z niego wyjść. Miejsce, w którym reklama świetlna ukazuje swój artystyczny charakter. Miejsce, które w starszych pokoleniach budzi ożywione wspomnienia. Miejsce, w którym wszechotaczający kolor ma sens, cel i unikalną wartość. Miejsce, w którym szmer działających neonów staje się podkładem muzycznym do wycieczki w czasie. Miejscem, które stało się kliniką, szpitalem, a może bardziej warsztatem ratującym reklamę świetlną od zapomnienia.

Kim są twórcy Muzeum Neonów i dlaczego nie można nie odwiedzić tego miejsca, będąc lub mieszkając w Warszawie, mam nadzieję, że ukaże video-reportaż, który stworzyłem wraz z moimi przyjaciółmi: Łukaszem Pokojskim i Krzysztofem Kozerą.

Zdjęcia umieszczone poniżej powstały za pomocą mojego telefonu komórkowego podczas tworzenia filmu.

Zapraszam na stronę internetową muzeum http://www.neonmuzeum.org/ oraz Soho Factory http://www.sohofactory.pl/