Obudziłem się dziś dość wcześnie i w chaotycznym zrywie pognałem do centrum Warszawy,następnie,wielkimi,nienaturalnymi krokami trafiłem pod Pałac Prezydencki.Zapowiedź dnia 10 tego dnia kwietnia,pod względem zdjęć, była raczej mało obiecująca.Słabe światło,blado-żółtawe odbierało ludziom ostatnie ułamki wdzięku.Niestety taki czas,zamiast kwitnącej wiosny, mamy żałośnie zaawanasowany listopad.
Czasem od fotografa oczekuje się,że będzie jak zapałka,która rozjaśni najmroczniejsze zakamarki duszy.Ja jednak do tych fotografów nie należę,gdy widzę mrok,będzie mrok,światło zaś zawsze się obroni,czy to zewnętrzne,czy wewnętrzne. Nie umiem oszukiwać.
Chciałem się zgubić pośród tych wszystkich,tysięcy ludzi,błądzić w ich oczach,pogrążyć się w nich,poddać. Chciałem być kimś kogo się nie widzi,ale niestety to wymaga czasu,a ja tego czasu nie miałem.
Widzialem smutek,ból i zniechęcenie,poczułem też samotność,lęk i starość. Nawet w młodych ludziach,zamiast pulsującej młodości,zauważyłem jeziora szarej monotonii i zrezygnowania.
Oprócz tego było spokojnie,odrobina muzyki tchnęła w ludzi życia,na krótko,ale tchnęła,krótkie refleksy spontanicznej radości były jednak zbyt krótkie,by je utrwalić. Przedstawiam króką fotorelację z mojej podróży po tym dziwnym,ale fascynującym dniu.
'/%3e%3cpath%20class='cls-2'%20d='M212.89,56.37v51.7h-19V56.37H173.83v-16h59.11v16H212.89Z'%20transform='translate(0%200)'/%3e%3c/svg%3e)
Dopóki słońce wisi na niebie, a pustynia ma piasek Dopóki fale roztrzaskują się na morzu i spotykają z ziemią Dopóki jest wiatr, i gwiazdy, i tęcza Aż góry rozpadną się w równiny
Tak, będziemy próbować nadal Iść tą cienką linią Będziemy próbować nadal Po prostu wyprzedzać nasz czas...
Fragment piosenki Queen pt "Innuendo"
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!