Ostatnio znów przypomniał nam o sobie gdański Kościół i to wcale nie w kontekście długów po "Stelli Maris" czy przesadnych pomówień któregoś z dostojników, ale w związku z umiłowaniem danieli, hodowanych w celach sakralnych na kościelnych zielonych pastwiskach. Zawsze hodować brzmi o wiele lepiej niż polować, o czym przekonał się miłościwie nam panujący Pan Prezydent RP. Przyparty został do ściany przez rodzimych obrońców zwierząt tak skutecznie, że ostentacyjnie powiesił swoją myśliwską dwururkę na tejże ścianie, do której został przyparty. Biskup gdański też lubi polować a tu okazało się że i hodowla danieli nie jest mu obca.
Mój pierwszy proboszcz też lubił zwierzęta, ale szczególnie umiłował pszczoły. Do tego stopnia, że na przyniesioną do ołtarza wiadomość, iż się wyroiły, dokończył Mszę świętą w takim tempie, że Pan Bóg jeden wie, czy Komunia, którą łykał, była wcześniej zakonsekrowana. Potem bez ornatu, lecz w albie, pobiegł w pogoń za rojem.
W jednej z warszawskich diecezji powszechnie znany jest ksiądz, który ma kota. Zgadzam się, że to wcale nie rzadkość, że jakiś ksiądz, zakonnica czy nawet świeccy ludzie dostają kota. Ten jednak ksiądz ostentacyjnie tytułował swojego kota imieniem miłościwie panującego biskupa ordynariusza. Oj, miał się ten kot u tego księdza. Czego nie zdołał powiedzieć ów kapłan swojemu biskupowi, to musiał wysłuchać mruczący imiennik. Bywało, że kot czymś oberwał, zaś przetrzymywanie za zamkniętymi drzwiami stanowiło codzienną metodę wychowawczą.
Dziś już coraz rzadziej, ale jeszcze do niedawna przy wielu plebaniach spacerowały dostojne pawie. Niewielki z nich pożytek, ale krzyczą głośno, wskakują wysoko i pysznią się cudownym ogonem. Czy ma to jakiś związek z innymi mieszkańcami plebanii, to już pozostawiam do oceny parafian.
Do plebanii w sąsiedztwie wejścia bronią psy biegające po podwórku, szczerzące zęby i ujadające z taką mocą, że przywołanie proboszcza, zwłaszcza jesienią czy zima, gdy okna zamknięte, graniczy z cudem. Może to i dobrze. Po co mieszkańców plebanii niepokoić. Jeśli będą chcieli spotkać się z wiernymi, to wyjdą na podwórze. Jeśli nie wychodzą, to widocznie nie widzą takiej potrzeby.
Wizytówką niektórych parafii jest stajenka z osiołkiem, albo i z kilkoma. Miłe zwierzątka, budzące skojarzenia ze stajenka betlejemską i nie tylko. Mało kto wykorzystuje takiego osiołka w Palmową Niedzielę. Wystarczy spojrzeć na proboszcza wagi ciężkiej i na kłapouchego, by wspomnieć tylko o zwierzaku śpiewając radosne Hosanna.
Myślę, że przy niejednej kurii biskupiej można by postawić w ogrodzie strusie, też symbolicznie. Co prawda najczęściej otoczenie kurii obsiane jest trawą i trudno by tym miłym ptakom schować głowę w piasek, ale przy współpracy z kretami, które również przy kuriach biskupich robią swoją krecią robotę, strusiowy unik stałby się jak najbardziej wykonalny.
Można by jeszcze wspomnieć o kaczkach, indorach, kanarkach, papużkach, rybkach złotych i nie tylko, o chomikach i świnkach, tych morskich i tych całkiem lądowych, o byczkach i krasulach, o wiewiórkach, kosach i białych myszkach. Kto odwiedzał w drodze różne plebanie i pałace biskupie, z pewnością spotkał przedstawicieli tej menażerii. I tak skromnie to wygląda wobec plebanii na innych kontynentach. U nas spotkać przy plebanii lwa, małpę czy stado ogierów niezwykle trudno. No, chyba że jest to parafia sąsiadująca z ZOO.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!