Od kilku tygodni już nie z rozbawieniem, ale z przerażeniem obserwujemy rozpaczliwe próby łatania budżetu przez ministra Rostowskiego. Absurdalne pomysły narzucenia obowiązku używania kasy fiskalnej pani sprzedającej obwarzanki na krakowskim rynku, wprowadzenia „klauzuli ogólnej”, która oznacza, że przedsiębiorca będzie musiał np. udowodnić, że właśnie kupiona drukarka jest mu rzeczywiście potrzebna, czy zasady solidarnej odpowiedzialności za VAT, dzięki której nie będziemy mieć pewności, czy fiskus nie zażąda od nas VAT-u, którego nie zapłacił właściciel stacji benzynowej, na której tankujemy – to tylko kilka z przykładów. We wszystkich tych sprawach zresztą – póki co bezskutecznie – jako Ruch Palikota interweniowaliśmy, zgłaszając projekty ustaw czy interpelacje. Ostatni pomysł, opodatkowania służbowych aut, stał się nawet pretekstem dla świetnego tekstu Jakuba Nocha na natemat.pl, w którym proponuje on Jackowi Rostowskiemu opodatkowanie służbowych komórek, wypijanej w pracy kawy i zużytego papieru toaletowego. A fora internetowe kipią od żartów z ministra, który przyjechał z Londynu po to, żeby reszta Polaków tam wyjechała.

Ustaw naTemat jako preferowane medium w Google
REKLAMA

Trudno się dziwić desperacji Jacka Rostowskiego. Ogłoszone w cieniu dominującej w mediach zmiany na stołku ministra sprawiedliwości Aktualizacja Planu Konwergencji i Wieloletni Plan Finansowy Państwa na lata 2013-2016 nie pozostawiają złudzeń. Minister finansów ma się czego bać, skoro sam szacuje, że deficyt budżetu państwa w roku 2014 wzrośnie o ponad połowę w stosunku do roku bieżącego – z 35,6 do 55 miliardów złotych.

Niestety najwyraźniej w tym przypadku strach działa nie motywacyjnie, ale raczej paraliżująco. Bo Jacek Rostowski nie robi kompletnie nic, żeby problem skutecznie rozwiązać. Wręcz przeciwnie – od dłuższego czasu wprowadza rozwiązania, które tłamszą gospodarkę. Polityka Rostowskiego to błędne koło. Minister gnębi przedsiębiorców, nakładając na nich nowe, coraz to bardziej absurdalne obowiązki i podatki. To pogarsza sytuację przedsiębiorców i hamuje wzrost gospodarczy. Niższy wzrost gospodarczy powoduje niższe wpływy z podatków, więc minister Rostowski ponownie musi szukać dodatkowych dochodów. Znowu więc gnębi przedsiębiorców dodatkowymi podatkami – co znowu hamuje wzrost gospodarczy. I tak w koło Macieju.

A przecież jest mnóstwo możliwości zaoszczędzenia w sposób neutralny dla gospodarki. Ale… likwidacji ani nawet reformy KRUS-u, do którego w 90% dopłacają podatnicy ubezpieczeni w ZUS-ie, nie będzie, bo na to nie zgodzi się koalicjant. Z podobnych powodów rząd nie chce zlikwidować powiatów. Senatu Platforma nie likwiduje, mimo że był to kiedyś jeden z jej postulatów programowych. Nie chce też zmniejszyć liczby służb specjalnych, których jest w Polsce aż kilkanaście. Być może polskiemu rządowi odpowiada sytuacja, w której jesteśmy najbardziej inwigilowanym narodem w Europie. Takie przykłady można by mnożyć.

Dlaczego więc Donald Tusk i Jacek Rostowski szukają oszczędności nie tam, gdzie powinni? Dlaczego zamiast likwidować niepotrzebne instytucje tłamszą przedsiębiorców nowymi, coraz bardziej absurdalnymi podatkami? Smutna prawda jest taka, że niestety dlatego, bo sądzą, iż bezkarnie mogą gnębić przedsiębiorców, a jednocześnie boją się narazić własnym senatorom, kontrolowanym przez siebie służbom specjalnym czy koalicyjnemu PSL-owi. Mam jednak nadzieję, że się przeliczą – i że przy okazji kolejnych wyborów to przedsiębiorcy wystawią im odpowiedni rachunek.