Antyklerykalizm po polsku – widzę, ale przymykam oczy

Tylko, czy na pewno to zaczęło się właśnie wtedy? Śmiem twierdzić, że nie. Antyklerykalizm w Polsce rozwijał się wraz z rozkwitem naszej młodej demokracji, właściwie już od samych jej początków. Dla przypomnienia: Konkordat podpisano 28 lipca 1993 roku w siedzibie Rady Ministrów. Reprezentantami stron byli odpowiednio Krzysztof Skubiszewski – minister spraw zagranicznych oraz Józef Kowalczyk – nuncjusz apostolski. Działo się to za czasów rządów Hanny Suchockiej. Tych, którzy nie pamiętają owych czasów, odsyłam do wysłuchania piosenki Kazika „Lewy czerwcowy”. Rząd Pani Suchockiej, działający bez poparcia parlamentarzystów, podpisał dokument. Parlament rozwiązał Lech Wałęsa korzystając z uprawnień tzw. „Małej Konstytucji”. Innymi słowy, robimy, co chcemy, „zdrowie wasze w gardło nasze”, albo hulaj dusza, piekła nie ma:)

Następny Sejm powołał nawet specjalną komisję, aby zbadać okoliczności podpisania tego ważnego dokumentu, ale jak zwykle sprawę zamieciono pod dywan, zapewne z obawy przed obrazą Stolicy Apostolskiej. Spójrzmy jednak, co działo się dalej. Sam fakt podpisania tego dokumentu, jeszcze o niczym nie świadczy, gdyż trzeba go ratyfikować. To z kolei ma miejsce cztery lata później, już za rządów SLD i Aleksandra Kwaśniewskiego. Dokładnie 8 stycznia 1998 Sejm, 273 głosami, przy 161 głosach przeciwnych i 2 – wstrzymujących się, uchwalił ustawę o ratyfikacji Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską. Zasiadało wtedy 436 posłów, co daje większość przy 290. Zabrakło więc 17 głosów do wymaganej Konstytucją większości. Normalnie taka uchwała nie jest skuteczna. Jednak Marszałek Sejmu Maciej Płażyński przeoczył ten szczegół i przekazał dokumenty do Senatu i dalej do Prezydenta. Można znaleźć w Internecie głosy domagające się, aby zajął się tym Trybunał Konstytucyjny.

Należy nadmienić, że SLD głosowało przeciwko ratyfikacji Konkordatu. Więc jakim cudem udało się go ratyfikować? Wydaje mi się, że odpowiedzi należy szukać przyglądając się dalszym losom Hanny Suchockiej, oraz tego jak potoczyła się jej dalsza kariera. Jak wiadomo, została ona ambasadorem RP przy Watykanie oraz przy Zakonie Kawalerów Maltańskich. Rzekomą przynależność niektórych członków Rządu do Opus Dei muszę pominąć, jako nieudowodnioną. Skupmy się zatem na faktach: Konkordat nadał klerowi tak ogromne przywileje, iż spowodował, że jego władza stała się w praktyce niemalże nieograniczona. Opłakane skutki tego wydarzenia dziś odbijają się czkawką państwu polskiemu.

Osobiście uważam, że to właśnie podpisanie Konkordatu, i fakt zwiększającej się z każdym rokiem pazerności kleru, spowodował rozwój postawy antyklerykalnej Polaków.

Mgliste opary absurdu nie zmniejszały się, przeciwnie, z każdym rokiem zdawały się mocniej zagęszczać nad krajem Polan. Pojawia się ojciec Rydzyk i jego Radio Maryja. Mimo treści jawnie ksenofobicznych, antysemickich, rasistowskich, nadaje ono nieprzerwanie swoje audycje, przy cichym poparciu Watykanu, który oficjalnie nigdy tych oburzających działań nie potępił. Wyrastające jak grzyby po deszczu ciągłe afery z udziałem ojczulka, powodują, że Polacy zaczynają odsuwać się od religii.

Tymczasem dochodzimy do działalności Kościelnej Komisji Majątkowej. Sprawa ta, jak wiadomo poruszyła cały kraj. Podstawieni rzeczoznawcy, zawyżone wyceny nieruchomości, oraz korupcja w Kościele – taki obraz wyłonił się w wyniku afery. Kilku logicznie myślących dziennikarzy, usiłowało zadać sobie proste pytanie – jak to możliwe, że Komisja działała swobodnie i właściwie bez żadnego nadzoru ze strony państwa przez ponad dwadzieścia lat. I czemu nagle, mimo licznych dowodów machlojek, właściwie nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności za to jawne złodziejstwo? Mam tu rzecz jasna na myśli wszystkie organy kościelne zamieszane w sprawę. Jak zwykle wszystko rozeszło się po kościach, sprawa ucichła. A przecież był to bardzo wyraźny znak, że w polskim kościele dzieje się bardzo źle, że należy ostro zareagować. Jak dotąd jednak żaden polski Rząd nie ma na to odwagi. Dziwne. Podnosi się wiek emerytalny, głosuje nad całkowitym zakazem aborcji, ale temat Kościoła wciąż jest omijany przez polityków jak śmierdzące jajo.

Myślę, że większa część polskiego społeczeństwa ma dość jawnej hipokryzji Kościoła katolickiego, jednak przymykają na to czy. Czemu się tak dzieje? Ponieważ przez te dwadzieścia lat istnienia naszej pseudo demokracji, Kościół niczym ogromna ośmiornica owinął swoimi mackami właściwie wszystkie dziedziny życia społecznego. Silna indoktrynacja katolicka jest coraz bardziej widoczna. Ludzie boją się przeciwstawić, ponieważ chcą żyć w spokoju. Przyzwyczaili się wciąż słyszeć, że Polska to kraj katolicki. Skoro większość chrzci swoje dzieci, bierze śluby kościelne, i uczestniczy w oficjalnych uroczystościach kościelnych, to nie wypada inaczej. Oni tak naprawdę nie wierzą w to, co mówi klecha, nawet po cichu się z tego wyśmiewają, jednak nie mają odwagi stanąć przeciwko większości. To presja społeczna, tradycja, lęk przed odrzuceniem z owej lokalnej społeczności, jest tym, co powstrzymuje statystycznego Polaka przed zbuntowaniem się. Co powie rodzina, znajomi, jaki to będzie miało wpływ na rozwój mojego dziecka? Strach – to jest uczucie, na którym bazuje Kościół. Kiedyś były to stosy dla innowierców, dziś to metody bardziej wyrafinowane. Tak więc Polak może dziś usłyszeć, że jeśli poprze in vitro to może zabrać swój akt chrztu i nie wracać do wspólnoty kościelnej. Ba, nawet poseł sejmowy zostanie z ambony poinstruowany jak ma głosować, aby nie narazić się na ekskomunikę. Takie działania odstręczają ludzi od kościoła, szczególnie, gdy szary obywatel musi patrzeć ze stoickim spokojem na coraz częstsze przypadki pedofilii kleru, która uchodzi im bezkarnie. Wyroki dla księży za gwałt na dziecku są kuriozalne, a sprawy często toczą się za zamkniętymi drzwiami. Zboczeniec w sutannie dostaje wyrok w zawieszeniu, a następnie odsyła się go, aby biedak odpoczął po traumie w jakimś ustronnym miejscu. Krzywda dziecka mało kogo tu obchodzi, grunt żeby utrzymać dobry wizerunek kleru za wszelką cenę.

Inny przykład, to oczywiście wchodzenie z butami w życie intymne wiernych. Mężczyźni, których powinnością jest życie w celibacie, nauczają innych jak powinno wyglądać ich pożycie – oczywiście tylko małżeńskie. Fakt, że spora część księży to homoseksualiści, zdaje się nie mieć tu większego znaczenia. Druga część kleru, lubiąca kobiety, też namawia do życia w czystości, choć po odprawieniu mszy biegną do kochanki a nawet ich wspólnych dzieci. Zadziwiająca jest dla mnie ta tolerancja katolików dla takiej hipokryzji. Nienawiść kleru do homoseksualistów, wolnych związków, przy jednoczesnym twierdzeniu, że celibat nie oznacza wcale czystości seksualnej, a jedynie brak życia rodzinnego – bo i z takim tłumaczeniem często można się spotkać. Absurd w czystym wydaniu, a jednak społecznie akceptowalny.

Myślę, że hipokryzja kleru, jego pazerność i pyszałkowatość osiągnęła już apogeum. Ludzie mają dość, jednak wciąż nie umieją przeciwstawić się tej największej mafii świata. Zmiany jednak nadejdą. Nasze społeczeństwo pomału budzi się z uśpienia. Ludzie chcą czuć się wolni i szczęśliwi, mają dość cierpiętniczej martyrologii. Wierzę w to, że za kilka lat polskie kościoły będą świecić pustkami.