W samolocie do Berlina

obok mnie dwie moje babki z dwóch odległych cmentarzy połączone kurczowo pępowiną kamizelki ratunkowej

w lęku nalotów wytrwałe truchleją na myśl o lataniu

ta z Otwocka jest już ode mnie młodsza ma czarną torebkę pełną przepisów na desery kapelusz zakrywający oczy i pisma Kanta

druga nieco starsza powtarza cicho godziny odjazdów pociągów ze stacji Łódź Kaliska jak w domu gdzie kwitły floksy niewinna

mówimy po niemiecku na wszelki wypadek powtarzamy na wyrywki dyżurne życiorysy

uczą mnie alfabetu przetrwania choć przecież jestem prymuską mam piątki od góry do dołu i talent aktorski

nie ufają nikomu

moje nieznajome babki z dwóch dalekich konstelacji

abstynentki wiary